Wczesne ręczniki papierowe

 

Rolka kuchenna, zwana również ręcznikiem papierowym, odnosi się do specjalnego chłonnego papieru, który jest wstępnie perforowany i sprzedawany na rolkach kartonowych. Stosuje się go głównie do osuszania powierzchni w kuchni i w gospodarstwie domowym, do odtłuszczania smażonych potraw, suszenia mięsa oraz do wycierania brudu i płynów.

Ręczniki papierowe – charakterystyka

ręczniki katrinW przeciwieństwie do tradycyjnych ręczników materiałowych, ręczniki papierowe, np. ręczniki katrin, są jednorazowego użytku i są przeznaczone do użycia tylko raz. Ręczniki papierowe wchłaniają wodę, ponieważ są luźno tkane, co umożliwia przemieszczanie się wody pomiędzy włóknami, nawet pod wpływem siły grawitacji (efekt kapilarny). Przeznaczenie ręczników papierowych jest podobne jak zwykłych ręczników, m.in.: suszenie rąk, wycieranie okien i innych powierzchni, czyszczenie rozlanych płynów. W 1919 roku William E. Corbin, Henry Chase i Harold Titus rozpoczęli eksperymenty z ręcznikami papierowymi w budynku badawczo-rozwojowym Brown Company w Berlinie, New Hampshire. Do 1922 roku Corbin udoskonalił swój produkt i rozpoczął jego masową produkcję w fabryce kaskadowej na linii Berlin/Gorham. Produkt ten został nazwany Nibroc Paper Towels („Corbin” pisane od tyłu). W 1931 roku firma Scott Paper Company z Filadelfii w Pensylwanii wprowadziła swoje rolki ręczników papierowych do kuchni. W 1995 roku Kimberly-Clark przejęła firmę Scott Paper Company.

W przemyśle produktów leśnych ręczniki papierowe stanowią znaczącą część „rynku chusteczek higienicznych”, ustępując jedynie papierowi toaletowemu. Jest to produkt o rosnącej produkcji i konsumpcji. Amerykanie są zdecydowanie dominującymi użytkownikami ręczników papierowych w domu, w porównaniu z mieszkańcami innych krajów.